Μάχη θα δώσει η κοινωνία, έξω απ΄το ραδιομέγαρο βράδυ και πρωί

Κι αν δεις ξανά την ΕΡΤ  TV κανείς δε θα το περιμένει
πειρατική θά ΄ναι θαρρώ σε πλατεία γυρισμένη
πειρατική δικτυακή, ρεπόρτερ οι απολυμένοι

Φωνή  λαϊκή οργισμένη, κι αν δεις ξανά την ΕΡΤ TV.

Και μαύρο σύντομα θα δεις στην οθόνη σου θυμίσου

Και πρόγραμμα αλληλέγγύο κι οι φίλοι μα και οι εχθροί
σοκαρισμένοι αφού βρεθούν, για ώρες θα αναμεταδώσουν
μαρμαρωμένη η κοινωνία, τρομαγμένοι μέχρι κι οι εχθροί.

Μπροστά στης ΕΡΤ το μέγαρο όλοι στης πατρίδας μας την πάλη

αργοτραγουδώντας μα και δείχνοντας σ΄αυτούς πολιτισμό

γιατί δεν έχουνε Θεό σα φασισμός να ήρθε και πάλι

εκεί θα γίνει κάποιο θαύμα μπροστά στης ΕΡΤ το μέγαρό.

-μια διασκευή από το Δημοσθένους λέξις-

Nuit

Je pense a toi,
j' assaye sur la côte,
encore une fois,
tout seul maintenaunt.

Tu n´es plus ici,
le temps passe très vit;
tu es passé aussi,
et verité réduite.

Je pense a toi,
et c´est dificcile,
encore une fois,
tu, mon amie fossile!

Des mots acéreux,
la bonheur est partit!
Mais c´est, vraiment,
sans toi, nuit...

Miss You!

Ok yes, I admit it today,
I thought you were here to stay,
I now miss that look of your eyes,
as part of you in my mind lies.

Every minute I just wanna kiss you,
no day passes that I don't miss you,
every day I'm sitting here and count,
another day not having you around.

Ok yes, I admit it today,
I thought you were here to stay,
I now miss that look of your eyes,
as part of you in my mind lies.

Oh baby, so sweet were your lips,
your kisses, seemed like godgiven tips.
Every today's just one more day,
that you're absent, and so far away.

Ok yes, I admit it today,
I thought you were here to stay,
I now miss that look of your eyes,
as part of you in my mind lies.

Eιρωνεία είναι...

Ειρωνεία είναι, να σπας τα νεύρα κάποιου και μετά να του δείχνεις ότι ακούς το "Έτσι κι Αλλιώς" του Κότσιρα!
Ειρωνεία είναι, να μην αποδέχεσαι τις κατηγορίες που σου αναλογούν και να αυτοαποκαλείσαι Δημόσιος Κίνδυνος όταν σου λένε κάτι!
Ειρωνεία είναι, να λες σε κάποιον πράγματα που μοιάζουν έντονα ψεύτικα (ανεξαρτήτως αν είναι αλήθειες ή ψέματα) και να ζητάς να τα πιστέψει επειδή τα λες!
Ειρωνεία είναι, να κρύβεσαι πιο εύκολα απ΄ό,τι εκδηλώνεσαι και να λες πως η βασική κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι είναι αυτή που περιέχει εκδηλωτικότητα!
Ειρωνεία είναι, να λες πως νοιάζεσαι, πως έχουν σημασία τα λόγια κάποιου, κι όμως, να μην ακούς τι έχει να πει, μονάχα να λες τα δικά σου!
Ειρωνεία είναι, να ειρωνεύεσαι και να μην παραδέχεσαι!
Ειρωνεία είναι...

Κι απορώ!

Μες στη μοίρα μου χαμένος,
μες στην πόλη μου σαν ξένος
κι όμως εδώ συνεχίζω κι απορώ,
τί κάνω ψάχνω, όπως εγώ μπορώ!

Δεν αντέχω, δε συντρέχω, βοήθεια μη ζητάς,
βαρέθηκα πια δε θέλω, άλλο μην κοιτάς.
Είν΄ η ώρα κι έρχεται, νά ΄τη πλησιάζει,
καινούριας μέρας η αυγή, τώρα δα χαράζει.

Τέλειωσε ο χρόνος, το ρολόι τρέχει,
οι δείκτες γυρνούν, σταματημό δεν έχει,
Το ποτάμι πίσω δε γυρνά, μοναχά κυλά,
κι οι λύσεις, εδώ μείνε ή φύγε στα τυφλά.

Κι απορώ! Μα ρε παιδί μου εσύ;
Απ΄ όλους όσους εκεί έξω, εσύ;
Να μην ξέρεις που πατάς, τί λες,
ούτε πού πηγαίνεις και τί θες;

Μες στη μοίρα μου χαμένος,
μες στην πόλη μου σαν ξένος
κι όμως εδώ συνεχίζω κι απορώ,
τί κάνω ψάχνω όπως εγώ μπορώ!

Βαρέθηκα, ναι μ΄ακούς; Σε βαρέθηκα,
είναι καιροί για ντους, σκοτσέζικα...
Ώρα να την κάνω, έχων σώας τας φρένας,
άντε γεία! Σε χαιρετά, τούτος ο ένας!

Ώρα σου είναι, ένα συμβούλιο κάντε μυστικό
για να μας πεις πως είσαι κράτος δημοκρατικό
επειδή έτυχε συ, να έχεις κοινοβούλιο αιρετό!
Τ΄ακούς αυτό; Είμαι εγώ, που σ΄αποχαιρετώ!

Πώς σ΄άντεξα μου λες; Τόσο καιρό!
Κοιτάζω, χαζεύω, γελάω κι απορώ!
Ώρα έχει που κάθομαι, επάνω εδώ
Ώ ναι, Αθήνα, σήμερα σ΄ αποχαιρετώ!

Και πάλι.. une fois encore...

Συνέχεια αλλού κοιτάς,
ζωή μου, τί να κάνω πες μου
και σ΄άλλους μοναχά γελάς
λύπες είναι κι οι χαρές μου!

Πονάω σου λέω, σε θέλω φωνάζω,
δακρύζω, ουρλιάζω, τρελλαίνομαι,
μήτε ματιά να δεις πως αλλάζω,
χωρίς εσένα ζω, κι αλλοτριώνομαι!

Το κλάμα τελείωσε πια, στέρεψε,
όχι πως έχει καμιά αξία, έτσι,
αφού αλλού η καρδιά σου έγνεψε
και πάλι, η μοίρα μ΄εμπαίζει.

Μου τό ΄χαν πει δε μου τό ΄χαν;
Ταξίδια, αόρατα κι απλησίαστα...
Κείθε μονάχα, λίγη ζωή την είχαν
στου μυαλού μου τα έγκατα, άστα!

Το "Σ΄αγαπώ" ποτέ μην πεις,
αν της μιλήσεις θα τη χάσεις,
αν αγαπάς, μην τυχόν το πεις,
όνειρο ζεις, μη και ξεχάσεις!

Το κλάμα τελείωσε πια, στέρεψε,
όχι πως έχει καμιά αξία, έτσι,
μια κι άλλος το τρόπαιο έδρεψε,
την καρδιά που εγώ καιγόμουν,

Έτσι μου είπαν, έτσι μεγάλωσα,
γιατί μου λες; γιατί σ΄εσένα;
γιατί για σένα όλα τα ξέχασα;
κι όλο λάθη κάνω, σωστό κανένα.

Φιλαράκι με θες; Φίλος θά ΄μαι,
όμως πονώ, καθώς με πληγώνει,
πέτρες, ξύλα, μαχαίρια, κοιμάμαι,
ο ύπνος πονά γιατί σε θυμίζει.

by William Blade (?)

Το σ΄αγαπώ, ποτέ μην πεις!
Αν αγαπάς, μην της το πεις!
Αν μιλήσεις θα τη χάσεις,
όνειρο ζεις, μην το ξεχάσεις!
Ταξίδια είναι, αόρατα κι απλησίαστα...

Γιατί;

Γιατί; Εξήγησέ μου, γιατί;

Γιατί μου το κάνεις αυτό;

Γιατί; Γιατί; Γιατί;

Ναι, το ξέρω πως λάθεψα,

το ξέρω πως πάλι έσφαλα,

πως τα πάντα κατέστρεψα.

Έχω πια χάσει τη μπάλα...

Πίστωση χρόνου ζητώ,

κι όλα θα φτιάξουν!

Γιατί μου το κάνεις αυτό;

Πόσοι τ΄αλάθητο έχουν;

Για μένα το κάνεις μου λες,

να μην αισθάνομαι χάλια!

Είμαι καλύτερα τώρα; Δες!:

Η φυγή σου μ΄έχει κάνει σμπαράλια!

Γιατί; Εξήγησέ μου, γιατί;

Γιατί μου το κάνεις αυτό;

Γιατί; Γιατί; Γιατί;

Only for you

I' m only here for you,
when the heart goes by,
I' m only thinking of you,
and the mind comes shy.

I' m only thinking of you,
even as everything goes wrong.
I'm Only here for you,
you 're my sunshine in the fog.

I can't close my eyes,
without dreaming of you
Already trying hard,
I ' ll try harder for you

So, to be for once,
everything in your dreams.
Except, of course,
from numbers and maths.

I ' m only here for you,
hoping I ' ll give you a kiss,
I ' m only thinking of you,
and it will be at the lips.

I ' m only thinking of you,
deam, I don't tend to forget,
I ' m only here for you,
and I promissed to be your friend.

And still I didn't make it true... :(

Τέλος

Έλειψεν ο χρόνος, και πάει έπεσ΄η αυλαία,
σαν ετέλειωσε της ζωής η πιό ΄μορφη σκηνή.
Ήρθε πλέον η ώρα για κεφάλαια νέα,
τούτη η καταραμένη ώρα, σα θηλιά σε σκοινί.
Με πνίγει νιώθω, δεν αντέχω μα είν΄αναγκαία.

Ο πόνος αβάσταχτος κι η καρδιά μου το ξέρει
μα να λυγίσει άλλο πια δε γίνεται, όχι τώρα
το μυαλό προστάζει, η θλίψη τίποτα δε θα φέρει.
"Σήκω λοιπόν, ξεκόλλα, σύνελθε ξέχνα προχώρα!!"
Τίποτα την παλιά χαρά στη ζωή δε θα ξαναφέρει.

Κι όμως, τί κι αν το ξέρω; Τί κι αν προσέχω;
Εγώ πονώ, αν και πολλά δεν τολμώ, δε ζητώ!
Μα είν΄αβάσταχτη η θλίψη κι εγώ δεν αντέχω
άχ πως θά ΄θελα, πόσο πραγματικά τ΄αποζητώ
το γλυκό της φιλί πάλι ξανά στα χείλη να έχω.

Το μυαλό δε μ΄αφήνει, όσο κι αν είναι αβάσταχτη,
η θλίψη, η πίκρα, ο πόνος, σήκω μου λέει
"Ξεκόλλα, Σύνελθε, Ξέχνα, Προχώρα!!"
Μια φορά ακόμη μοναχά να τη δώ, έτσι για λίγο,
ένα αντίο γλυκό ίσως και να προλάβω να πώ...

Μα τί να κάνω;

Μα τί να κάνω, πού να πάω; Πρέπει φίλε μου να φύγω.
Μήπως τη ματιά της έτσι, κατορθώσω ν΄αποφύγω.

Για δεν μπορώ, και δεν αντέχω! Δεν πάει άλλο!!
Η κατάσταση αυτή...
Και τρελλαίνομαι, ναι τρελλαίνομαι,
σαν με κοιτά... με τα μάτια αυτά...
τα όμορφα, τα καστανά...

Μα τί να κάνω, τί να πώ; Που ξέρω δυστυχώς,
πως στην καρδιά της για μένα, ο χώρος δεν είν' αρκετός.

Έτσι πια να ζω, δεν αντέχω, δε μπορώ...
Θέλω να νιώσω το δικό της, τ΄αγγιγμα το τρυφερό.
Μια στιγμή το γέλιο της, που 'ναι, κι από μέλι πιο γλυκό,
δε μπορώ, μοναχά να δώ! Τίποτα άλλο δεν έχω, πια να σκεφτώ!

Μα πού να πάω; Σ΄άλλο τόπο, καινούρια γή.
Μέχρι η ματιά της απ΄το μυαλό μου να χαθεί.