Ένα γενικό blog με επικαιρότοτητα αλλά και με κάποια θέματα περισσότερο επιστημονικού ενδιαφέροντος.
Πλέον, στο κάτω μέρος της αρχικής σελίδας μπορείτε να βρείτε και διασκεδαστικά παιχνίδια!

toolbar powered by Conduit
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα άνθρωποι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα άνθρωποι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2008

Συνέβη κι αυτό! 15χρονος Επιβίωσε από Μαχαιριά στο Κρανίο!

01102008 Ένας έφηβος, στη Μεγάλη Βρετανία, κατάφερε να αναρρώσει αφού δέχτηκε μαχαιριά στο κρανίο με λεπίδα 12,5 εκατοστών!! Ο δεκαπεντάχρονος και δύο συνομίληκοί του δέχτηκαν επίθεση όταν προσπάθησαν να βοηθήσουν ένα φίλο τους, θύμα ληστείας, σε στάση λεωφορείου στο Walworth.

Οι επιτηθέμενοι ανταπάντησαν χρησιμοποιώντας ένα μαχαίρι κουζίνας, μαχαιρώνοντας το ένα απ΄τα παιδιά στο μέτωπο, το άλλο δύο φορές στην πλάτη και το τρίτο τρεις φορές στον ώμο. Τώρα, δέκα μήνες μετά, η αστυνομία αναφέρει ως ο τραυματισμένος στο κεφάλι νεαρός έχει αναρρώσει σχεδόν πλήρως και είναι εις θέσην να επανέλθει μάλιστα, στα μαθήματά του.

Επιβίωσε διότι οδηγήθηκε κατευθείαν στο νοσοκομείο με το μαχαίρι ακόμη στο μέτωπό του, όπου οι γιατροί κατάφεραν να το αφαιρέσουν. Οι ακτινογραφίες που δόθηκαν στον τύπο από την αστυνομία, αποκαλύπτουν πόσο βαθεία εισχώρησε το μαχαίρι, χωρίς ευτυχώς να πετύχει τον εγκέφαλο του παιδιού. Οι χειρούργοι ανέφεραν πως αν κάποιος είχε προσπαθήσει να αφαιρέσει το μαχαίρι το θύμα θα είχε πεθάνει.

Οι δύο φίλοι του επίσης έχουν αναρώσει από την επίθεση έξω ακριβώς από τα Tesco (βρετανική αλυσίδα καταστημάτων) στην οδό Old Kent στις 28 Νοεμβρίου 2007.

Μέσα σ΄όλα, ένας από τους επιτηθέμενους νεαρούς άφησε το καπέλο και το κινητό του στο σημείο της επίθεσης, με αποτέλεσμα να συλληφθεί λίγο αργότερα στο σπίτι του. Ο 17χρονος νεαρός βρέθηκε ένοχος από το Inner London Crown Court (Δικαστήριο του Στέμματος στο Λονδίνο) για απόπειρα ανθρωποκτονίας από πρόθεση και η ποινή του θα ανακοινωθεί σε ένα μήνα. Οι υπόλοιποι δύο που έλαβαν μέρος στην επίθεση ακόμη διώκονται από τις αρχές.

Πηγή: London Lite (30/09/08)

Κυριακή 3 Αυγούστου 2008

Τα Τζιν και η προστασία του... περιβάλλοντος!

Μια νέα πρωτότυπη εκστρατεία ετοιμάζεται να λανσάρει ο ΟΗΕ για την προστασία του Περιβάλλοντος:

Η σωτηρία του πλανήτη ίσως να βρίσκεται στις λεπτομέρειες: αυτό τουλάχιστον διατείνεται ο ΟΗΕ ο οποίος, προκειμένου να ευαισθητοποιήσει τους νέους για την προστασία του πλανήτη, ετοιμάζεται να λανσάρει ένα βιντεάκι διάρκειας μόλις 30 δευτερολέπτων που περιέχει οδηγίες για καλή χρήση του τζιν...

«Φόρεσε το τζιν σου τουλάχιστον τρεις φορές, πλύνε το με κρύο νερό, στέγνωσε το σε υπαίθριο χώρο, ξέχασε το σίδερο (!): έτσι καταναλώνεται πέντε φορές λιγότερη ενέργεια» αναφέρεται στο βιντεοκλίπ, του οποίου η μετάδοση στην τηλεόραση προβλέπεται να γίνει ταυτόχρονα στα Αγγλικά, τα Γαλλικά και τα Ισπανικά σε όλον τον κόσμο.

Το Πρόγραμμα του ΟΗΕ για το περιβάλλον (PNUE) ελπίζει ότι το βίντεο αυτό θα πείσει τους νέους ότι η λογική χρήση του τζιν επιτρέπει την εξοικονόμηση νερού και ενέργειας και θα τους ευαισθητοποιήσει όσον αφορά την εκμετάλλευση των πρώτων υλών, τη βιομηχανική παραγωγή, την μεταφορά και την επεξεργασία αποβλήτων.

Πηγή: Cosmo.gr

(κείμενο: Ρενάτα Γρυπάρη)

Φόνος μετ΄ Αποκεφαλισμού στον Καναδά.

Μία απ΄τις πιο άγριες δολοφονίες στην παγκόσμια ιστορία και στην ιστορία του Καναδά, έλαβε χώρα τα ξημερώματα της Πέμπτης που μας πέρασε, σε ένα λεωφορείο (ΚΤΕΛ) της εταιρίας Greyhound το οποίο κατευθυνόταν στο Winnipeg.

Ο Vince Weiguang Li, 40 ετών, κατέσφαξε το διπλανό του επιβάτη με περίπου 50 έως 60 μαχαιριές και τελικά τον αποκεφάλησε μπρος στα έκπληκτα μάτια των 37 συνεπιβατών του. Το όνομα του θύματος δεν έγινε γνωστό από τις αρχές, όμως διέρευσε πως πρόκειται για τον 22χρονο Tim McLean ο οποίος επέστρεφε από την εργασία του στο Καρναβάλι του Edmonton. Σύμφωνα με τους αυτόπτες μάρτυρες, δεν προηγήθηκε καμία συζήτηση ή διαφωνία μεταξύ των δύο ανδρών, αλλά το πρώτο που ακούστηκε ήταν η κραυγή του νεαρού Tim, απ΄την πρώτη μαχαιριά την οποία δέκτηκε ενώ κοιμόταν φορώντας τα ακουστικά του.

Ο Vince Weiguang Li κρατείται αυτή τη στιγμή από την αστυνομία, η οποία έφτασε στο σημείο 10 μόλις λεπτά κατόπιν του συμβάντος και αφού ειδοποιήθηκε από τους υπόλοιπους επιβάτες. Στο μεταξύ ο δράστης είχε προσπαθήσει να διαφύγει με το ίδιο το λεωφορείο, το οποίο όμως δεν του έκανε τη χάρη αφού ο οδηγός είχε φροντίσει να πατήσει ένα κουμπί απενεργοποιώντας τη μηχανή. Αφού είδε ότι δεν μπορούσε, αδιάφορος άρχισε να κόβει βόλτες στο διάδρομο του λεωφορείου, επιδεικνύοντας στους επιβάτες το κομένο κεφάλι του θύματος, κάτι το οποίο έκανε και αφού κατέφθασαν οι αστυνομικοί, τους οποίους χλεύαζε δείχνοντάς τους το κεφάλι.

Στο δικαστήριο, αναμένεται ακόμη η ψυχιατρική εξέταση του δράστη, η οποία θα προηγηθεί της δίκης του, μια κι ο ψυχίατρος ήθελε να του δώσει το χρόνο να αποφασίσει αν ήθελε να συμβουλευθεί πρώτα το δικηγόρο του. Σύμφωνα με την Καναδική Αστυνομία πάντως, ο Li ο οποίος δούλευε ως μεταφορέας εφημερίδων στο Edmonton δεν είχε προηγούμενο εγκληματικό μητρώο, ενώ και κατά τον προϊστάμενό του, ήταν φιλήσυχος άνθρωπος (αυτό το πράγμα πια..! ένας δολοφόνος που του φαινόταν δεν υπάρχει;; )

Απ΄την άλλη φιλικά πρόσωπα του θύματος, αναφέρουν πως ήταν ένα ήσυχο παιδί, και μάλιστα καθότι μικροκαμωμένος (1,65 μέτρα ύψος και 60 κιλά βάρος) απέφευγε όσο μπορούσε τους καυγάδες. Ακόμη δημιούργησαν και ένα group στο Facebook, ονομαζόμενο "R.I.P. Tim" μετά τη στυγερή δολοφονία του. Εκεί, ο Jossiee Kehleer γράφει: "He was a great person, he was kind, thoughtful, and he did not deserve this. I feel for his parents and sisters and his lil bro". (μτφρ: "Ήταν ένα καταπληκτικό άτομο, ευγενικός, νοιαζόταν για τους άλλους, και δεν το άξιζε αυτό. Συμπονώ τους γονείς και τις αδελφές του και το μικρό του αδελφό").

Άλλα πρόσφατα περιστατικά βίας σε δρομολόγια της ίδιας εταιρίας:

> 24 Δεκ. 2007: Ένας 27χρονος μαχαιρώνεται κατόπιν μίας διαφωνίας με άλλο επιβάτη, στο Tweed του Ontario.

> 16 Φεβ. 2007: Μια ομάδα 20χρονων επιτέθηκαν και έδειραν τον οδηγό ενός λεωφορείου στο Lloydminster της Alta.

> 23 Δεκ. 2000: Ένας άντρας προσπάθησε να καταλάβει τον έλεγχο ενός λεωφορείου στο Thunder bay του Ontario. 32 Επιβάτες τραυματίστηκαν καθώς τελικά το λεωφορείο κατέληξε εκτροχιασμένο και πεσμένο στο πλάι. Μία γυναίκα πέθανε απ΄τα τραύματά της αργότερα.

> Μάρτιος 2000: Μία έγκυος γυναίκα δέχτηκε επίθεση από έναν άνδρα σε λεωφορείο της εταιρίας στο Λονδίνο του Ontario. Η γυναίκα γλίτωσε με μόλωπες στα χέρια και τους ώμους της.

Πηγή: Associated Press,
με πληροφορίες από: CBC News

Σάββατο 12 Ιουλίου 2008

Άνθρωποι.

Κάθομαι στην ταράτσα, αγναντεύοντας την Αθήνα. Τί έχουμε φτιάξει; Τί έχουμε καταφέρει; Και γιατί;

Μπροστά μου βλέπω τον Υμηττό, κι ώς εκεί στις παρυφές του βουνού, κτήρια. Πυκνά γκρίζα κτήρια. Στα αριστερά μου, η Πεντέλη, κι ως εκεί, πυκνά γκρίζα κτήρια. Λίγο πράσινο στα όρια του τετραγώνου, όχι παραπάνω. Δε βλέπω αν συνεχίζει έτσι μέχρι τους πρόποδες του βουνού, μια και τα ψηλά κτήρια μου τους κρύβουν. Βλέπω όμως οικισμούς έως αρκετά ψηλά: Μελίσσια, Δήμος Πεντέλης κ.ά. Όχι βέβαια πως δεν ξέρω ότι πράγματι φτάνουν οι δήμοι κι οικισμοί, όχι μόνο μέχρι τους πρόποδες, αλλά και από την άλλη πλευρά της Πεντέλης.

Στα δεξιά πάλι; Ίσως να έβλεπα την Πάρνηθα, αν δε μου την έκρυβαν ψηλότερα κτήρια, σαν το The Mall Athens παραδείγματος χάριν. Φαίνεται μονάχα η κορυφή της, τόσο όσο χρειάζεται για να μπορέσω πέρυσι να παρακολουθήσω τη μανία της πυρκαγιάς που κατέκαψε το δρυμό. Κατηγορούμε το καζίνο; Ευτυχώς που ήταν αυτό, με τα ασφαλισμένα εκατομμύρια, να το προσέξουν, να ταμπουρωθούν εκεί, να μην καεί η Πάρνηθα ολόκληρη. Τί να κάνουμε; Έτσι είναι η ανθρώπινη απληστία, μονάχα με κυνισμό αντιμετωπίζεται. Έχει κάπως καλύτερη θέα όμως, οφείλω να ομολογήσω. Αρκετό πράσινο, σημαντικά περισσότερο, στα κοντινά τετράγωνα. Περνάν οι γραμμές του ΗΣΑΠ από το επόμενο τετράγωνο, κι ως εκ τούτου δεν μπόρεσαν να χτίσουν και πολλά! Κάτι όμορφο, και πατριωτικό, σε μια εποχή που ο εθνικισμός είναι ντεμοντέ, ασχέτως αν είναι υγιής ή στα όρια του εθνισμού, κυματίζει σε μία ταράτσα, μια μεγάλη, Ελληνική Σημαία.

Πίσω μου; Πίσω μου δε βλέπω τίποτα. Έναν τοίχο, της δικής μου ταράτσας, έτσι όπως είμαι καθιστός, έναν τοίχο της επόμενης, ψηλότερης, πολυκατοικίας, αν σηκωθώ. Πίσω τα κτήρια είναι ψηλότερα. Ο συντελεστής είναι μεγαλύτερος, το ύψωμα αυξάνει την απόσταση του εδάφους από το επίπεδο της θάλασσας. Ό,τι ακριβώς κάνει η δική μου πολυκατοικία στις μπροστινές κοντύτερες και χαμηλότερές της δηλαδή. Κρύβει τα πάντα.

Βλέπω κι ένα Luna Park όμως, τα γνωστά Αηδονάκια. Πού βρίσκεται; Στη διασταύρωση της Λεωφόρου Κηφισίας, με την Αττική Οδό. Δρόμοι, δρόμοι, δρόμοι... Για να κινούμαστε ανάμεσα στα γκρίζα, σήμερα, δημιουργήματά μας. Για να κινούμαστε, καταστρέφοντας με κάθε τρόπο τον πλανήτη μας, στην τσιμεντένια μεγαλούπολή μας.

Δε φαίνονται από εδώ που κάθομαι, μα είναι σίγουρο. Όπου κι αν στρέψω το βλέμμα μου θα δω πράγματα για τα οποία θα έπρεπε να νιώθουμε αποστροφή: Ναρκωτικά, βία, μίση, απάτες, καυσαέριο, σκουπίδια, μόλυνση. Σε μία πόλη σαν την Αθήνα όλα αυτά είναι καθημερινό φαινόμενο. Ο θάνατος από 21 μαχαιριές του δημοφιλή, ή μάλλον διάσημου, ηθοποιού Νίκου Σεργιανόπουλου, απασχόλησε το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για μέρες ολόκληρες, ίσως εβδομάδες.

Ο θάνατος όμως, του άσημου νεαρού από το Παγκράτι, λόγω υπερβολικής δόσης, δεν είναι καν κάτι που θα μπορούσε να ειπωθεί στο νυχτερινό δελτίο ειδήσεων. Είναι ένα φαινόμενο καθημερινό, ένα φαινόμενο που κανέναν δεν εντυπωσιάζει και που οι επαναλήψεις του είναι τόσες, μέσα στις 24 ώρες της ημέρας, ώστε θα ήταν αδύνατον να ενημερώνεται ο κόσμος κάθε φορά γι΄ αυτό.
Τα τροχαία, στην Εθνική οδό, κάθε Πάσχα, Χριστούγεννα ή άλλη μεγάλη γιορτή, απασχολούν άπαντες, αντιθέτως με αυτά εντός των «τειχών» της πόλης. Όπως και το σχόλιο πως «αυτή θα είναι η μεγαλύτερη έξοδος των Αθηναίων». Τι υποκρισία! Μα λογικό δεν είναι να είναι η μεγαλύτερη; Αφού τα αυτοκίνητα πληθαίνουν! Πληθαίνουν γιατί είμαστε ανίκανοι να περπατήσουμε! Και πώς να το κάνουμε; Μένω στο Μαρούσι, σπούδαζα στη Ζωγράφου, δουλεύω στο Κρυονέρι! Κάναμε, μόνοι μας, τις αποστάσεις τεράστιες!

Στα πλαίσια της άνεσης, της τεχνολογίας, των μεγαλύτερων δυνατοτήτων δημιουργήσαμε έναν κόσμο που δε μας μένει τελικά χρόνος να απολαύσουμε όλα αυτά που μας παρέχεται η τεχνολογική δυνατότητα να έχουμε. Ακόμη και τα αυτοκίνητα μπορούσαν να είναι διασκέδαση. Τώρα, που τα γράφω αυτά, ένα Korando, πέρασε ταχύτατα ντριφτάροντας μέσα από το πάρκο, εδώ δίπλα, αδιαφορώντας για τη σκόνη που σηκώνει δυσκολεύοντας την ανάσα μας. Αδιαφορώντας ακόμη και για την περίπτωση να πέρναγε ένας πεζός, ό,τι λογικότερο να συναντήσεις σ΄ ένα τέτοιο χώρο. Γιατί τα λέω αυτά; Είμαι καλύτερος; Όχι! Κάθομαι εδώ και γράφω, γιατί η βενζίνη έχει φτάσει στο 1 Ευρώ και 30 λεπτά! Αλλιώς, θα είχα πάρει τ΄ αυτοκίνητο, και θα είχα ξεκινήσει για μια βόλτα προς τη Μαλακάσα μέσω Πάρνηθας! Το έχετε κάνει ποτέ; Είναι ένας υπέροχος, βουνίσιος δρόμος! Ίσως μία από τις ομορφότερες εντός Αθηνών διαδρομές! Θυμίζει κάτι από τις πλαγιές του Ταϋγέτου, του Ψηλορείτη, ή του Κίσαβου. Κανένα απ΄ αυτά βέβαια δεν μπορεί να με γεμίσει προσωπικά, όσο ένα καφεδάκι στο κεντρικό καφενείο, στις Πλάτρες του Τροόδους, στην πατρίδα μου, την Κύπρο. Τη διχοτομημένη πατρίδα μου, για την οποία οι σημερινοί πολιτικοί έχουν πάψει να ενδιαφέρονται. Τους γλύκανε το χρήμα. Το χρήμα του εμπορίου, από τις επενδυτικές ευκαιρίες στη γείτονα, το χρήμα της μίζας, από τα πετρελαϊκά λόμπυ και συμφέροντα, και άλλα πολλά!

Κινδυνεύω να γίνω κουραστικός, και το γνωρίζω. Αυτό άλλωστε ήταν εγνωσμένο από την αρχή. Κουραζόμαστε όταν μας λεν αλήθειες που δεν έχουμε διάθεση να αλλάξουμε! Δεν πήρα, είπα, το αυτοκίνητο, γιατί ακρίβυνε η βενζίνη! Αλήθεια, πώς ακρίβυνε; Έχει φτάσει 160 δολάρια το βαρέλι, ή ακόμη; Χμ… και τι ακριβώς είναι 160 δολάρια; Μήπως είναι 100 Ευρώ; Μήπως αυτό κάνει το αργό πετρέλαιο φθηνότερο σε σχέση με πρόπερσι; Μήπως κάποιος μας κλέβει; Ένα μυστήριο εύκολο να λυθεί.

Αλλά σε κάθε περίπτωση, καλά κάνουν και μας κλέβουν! Ποίος φταίει που εμείς επιλέγουμε να στηριζόμαστε στο πετρέλαιο;; Το παράγουμε στο χωράφι μας και δεν τό ΄ξερα; Θα μπορούσαμε, αν το πετρέλαιο κι η βενζίνη που καταναλώνουμε, προέρχονταν από βιομάζα. Από φυτά δηλαδή σε καλλιέργειες βιοκαυσίμων, από σκουπίδια κ.ά. Είναι κάτι καλύτερο αυτό; Μονάχα, λίγο, αν και ακόμη ακριβότερο. Τι μπορούμε να κάνουμε; Γιατί Ελλάδα, με τον τόσο σου Ήλιο (που μόλις έδυσε παρεμπιπτόντως) δεν εκμεταλλεύεσαι τη φωτοβολταϊκή ενέργεια; Γιατί Ελλάδα με τους τόσους Ανέμους, δεν εκμεταλλεύεσαι τη δύναμη του Αιόλου; Γιατί δεν ξέρουμε καν, οι περισσότεροι, τι είναι οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας; Και τι είναι, οι Εναλλακτικές Πηγές Ενέργειας; Είχα χθες μία συζήτηση, και κατάλαβα, πως υπάρχει ακόμη κόσμος που θεωρεί φωτοβολταϊκά, την τεχνολογία του Ηλιακού Θερμοσίφωνα!!

Ξέρετε γιατί δε θα πάμε μπροστά ποτέ; Όχι ως χώρα κι ως λαός! Δεν είμαι της αντίληψης πως οι άλλοι είναι καλύτεροι. Ως ανθρωπότητα, γιατί είμαστε καταδικασμένοι στη μοίρα μας; Γιατί πολύ απλά, είμαστε άπληστοι. Ό,τι θέλω, τώρα το θέλω. Έχω ανάγκη σήμερα, από έναν άνθρωπο για στήριγμα; Θα το αναζητήσω. Στην ανάγκη, δίνοντας ψευδείς δηλώσεις. Πόσες φορές δεν έχουμε κάνει κάποιον άλλο να νιώσει σημαντικός για μας, μόνο και μόνο γιατί έχουμε ανάγκη από συμπαράσταση εκείνη τη στιγμή; Πόσες φορές δεν έχουμε παραστήσει πως νοιαζόμαστε για τα προβλήματα κάποιου άλλου, απλά γιατί θέλουμε αυτός ο άλλος να μας βοηθήσει να λύσουμε τα δικά μας; Και τι κάνουμε όταν πετύχουμε το σκοπό μας; Ό,τι ξέρουμε καλύτερα! Τα σκουπίδια στον κάδο! Κι η σημερινή κοινωνία, έχει πολύ σκουπίδι βρε παιδί μου! Πολύ σκουπίδι!

Απληστία, το μεγαλύτερο ελάττωμα του ανθρώπου! Ο παράγοντας, που έχει καταδικάσει τον κομμουνισμό, το μόνο ίσως, πολίτευμα που αποζητά την ισότητα όλων. Μια και ίσοι, ποτέ δε θα είμαστε, η απληστία οδηγεί τους έχοντες την εξουσία, στην καταπίεση των υπολοίπων. Με σκοπό, τί άλλο φυσικά; Το Κέρδος! Είτε αυτό λέγεται, μίζα, μισθός, έσοδα από τις επενδύσεις.

Όλους και πάντοτε τα κέρδη μας ενδιαφέρουν. Κι ας ψευδόμαστε υπέρ του αντιθέτου. Κι ας προσπαθούμε να νιώσουμε καλά, ως τίμιοι κι αλτρουιστές, τα κέρδη μας νοιάζουν και μόνο αυτά! Κέρδη φανερά, ή κρυφά! Ξέρετε ποίο είναι το εγωιστικότερο όλων των συναισθημάτων; Η ερωτική αγάπη! Αυτή που θεωρούμε ως ό,τι καλύτερο έχουμε να προσφέρουμε, που μας κάνει να διαφέρουμε απ΄ τα «ρομπότ» είναι, στην πραγματικότητα, ό,τι χειρότερο έχουμε. Γιατί προκαλεί απαιτήσεις. Στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται δε λέμε; Ποίος είναι ο σκοπός του πολέμου; Το κέρδος! Του έρωτα; Μήπως η ανάγκη μας να νιώσει καλά ο αγαπημένος μας; Μα όχι φυσικά! Είναι η ανάγκη μας να νιώσει καλά ο αγαπημένος μας μέσω ημών! Γιατί ειδικά μέσω ημών; Μα είναι απλό! Γιατί έτσι θα νιώσουμε εμείς οι ίδιοι καλά! Εγωιστικό είν΄ το κίνητρο.

Πόσες φορές κάνατε κάτι καλό και προσπαθήσατε να το κρύψετε απ΄ τους πάντες; Κι αυτό, όχι από ντροπή. Τόσες λοιπόν, είναι οι φορές που φανήκατε πραγματικά αλτρουιστές! Για μένα, αυτός ο αριθμός, πάντως, είναι καμία!

Συμπέρασμα; Ένας κόσμος, γεμάτος ρόδες, καυσαέρια, κι ανθρώπους αλαφιασμένους, να τρέχουν πανικόβλητοι. Ένας κόσμος μολυσμένος, άσχημος αισθητικά, άχρηστος πραγματικά. Είναι άλλωστε γνωστό και το παράδειγμα του παγκοσμίου κλάσεως βιολιστή, πριν κάποιους μήνες στη Ν. Υόρκη. Πόσοι κατάλαβαν ποίος είναι; Κανένας φυσικά! Πόσοι έκατσαν να τον ακούσουν; Ε-Λ-Α-Χ-Ι-Σ-Τ-Ο-Ι.

Ας προσπαθήσουμε να αναγνωρίσουμε. Να πάψουμε να είμαστε αχάριστοι. Στους γύρω, συνανθρώπους μας, αλλά και στον πλανήτη μας. Ένα κείμενο παράξενο, μια κι αμφιβάλλω αν έχετε ποτέ σκεφτεί να συνδυάσετε την αισθηματική σας ζωή με την ανάγκη για ένα υγιεινότερο κόσμο, από πλευράς περιβάλλοντος, χρόνου κ.ά. Μα ένα κείμενο αληθινό, αφού τελικά, αν το καλοσκεφτούμε, τα τρία αίτια που μας ωθούν σε όλες τις ανεξαρτήτως είδους ζημιές, ηθικές βλακείες, και κυρίως καταστροφές, είναι κοινά: Εγωισμός – Απληστία – Αχαριστία.

Δευτέρα 24 Δεκεμβρίου 2007

All in the Mall, άνθρωποι και βόμβες...

Έκτακτη εκκένωση σήμερα 24/12 στις 13.00 στο The Mall Athens, υπό την απειλή βόμβας! Παραμονή Χριστουγέννων, και για ακόμη φορά το Mall Athens έσφυζε από κόσμο. Σε μια περιοχή που μέχρι πριν δύο χρόνια, είχε πρόβλημα απ΄την... έλλειψη κόσμου, σήμερα κατέφτασαν πάνω από 50.000 κόσμου, γεμίζοντας ασφυκτικά το μοναδικό μεγάλο Εμπορικό Κέντρο των Αθηνών με ανθρώπους και τη γύρω περιοχή με αυτοκίνητα!

Τί να κάνουνε δεν είχανε όλοι οι Αθηναίοι γιορτινές ημέρες και μαζευτήκανε στο Μall. Γεμίσανε τα parking του ΟΑΚΑ, αυτό του Mall, καθώς και κάθε αλάνα, δρόμος ή σοκάκι της περιοχής με αυτοκίνητα. Και φυσικά ο πολύς κόσμος είναι αυτός που ήρθε με τραίνο. Ο σταθμός της Νερατζιώτισσας πρέπει σήμερα να έφτασε στο maximum των μεταφορικών του δυνατοτήτων, μια κι οι πλατφόρμες του, έλεγες, θα βουλιάζανε απ΄το πλήθος του κόσμου!

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως και να λέω μικρό νούμερο για τον κόσμο. Όταν παίζεται κάποιο derby στο ΟΑΚΑ και γεμίζει, ένα γήπεδο που χωράει 60 χιλιάδες κόσμο, δεν παρατηρείται τόσο έντονη κίνηση στην περιοχή! Δεν μπλοκάρουν τα πάντα! Μια περιοχή που ναι μεν έχει υποδομή να αντέξει πάρα πολύ κόσμο, μα έχει κι αυτή τα όριά της! Άλλωστε πριν το 2004 εδώ έβοσκαν γίδια!

Και καλά, όσοι μένουμε κοντά, είμαστε αναγκασμένοι να αποδεκτούμε τη μοίρα μας... πως με την απάθεια που δέρνει το Ελληνικό Κράτος, με τον ανύπαρκτο σχεδιασμό, αλλά χειρότερα με τη χαζομάρα του Έλληνα, που όπου δει κόσμο πάει κι αυτός να γίνουνε πολλοί!

Αλήθεια, τί ελκύει τον κόσμο στο Mall στην Ελλάδα; Η έλλειψη ηλιοφάνειας; Μάλλον όχι! Μήπως το γεγονός ότι είναι όλα μαζεμένα και γίνονται πατείς με πατώ σε μες στους διαδρόμους του; Μήπως ακριβώς το γεγονός πως όλοι πάνε στο Mall (ή όπου αλλού) είναι ικανό επιχείρημα για να ελκύσει τον Έλληνα;

Τέλος πάντων, ίσως και να είμαι εγώ λάθος, άλλωστε, ποίο το κακό να μαζευτεί πολύς κόσμος σ΄ένα σημείο; Πραγματικά.. κανένα πρόβλημα! Άν όμως, ώ μη γένοιτω, σε μια περίπτωση ανάγκης χρειαστεί να φύγεις; Τί κάνεις τότε; Εδώ είναι το πραγματικό ερώτημα..!

Κι η απάντηση; Τη μάθαμε όσοι βρισκόμασταν γύρω ή μέσα στο The Mall Athens σήμερα νωρίς το μεσημέρι! Έρχεται η τροχαία, μπλοκάρει όλους τους γύρω δρόμους για να φύγουν τα αυτοκίνητα και η πυροσβεστική για να εκκενώσει ομαλά το κτήριο και το σταθμό του ΗΣΑΠ.



Και μ΄όλα αυτά τί κάνουμε; Αφού τα είδαμε, αφού τα καταλάβαμε, βάλαμε μυαλό; Βάζουμε άραγε ποτέ μυαλό; Παρά το πόσο συχνά βλέπουμε τα χάλια μας; Το ότι η περιοχή έχει αρχίσει κι έχει πρόβλημα ήταν φανερό και πριν τη φάρσα για τη βόμβα.. (το Mall ακόμη στη θέση του είναι, οπότε μάλλον φάρσα ήταν :P) Μα κανείς δεν έκανε τίποτε! Τίποτα; Ή ίσως απλά τα έκανε χειρότερα; Είδανε ψωμί βλέπετε, κι είπαν να χτίσουν κι άλλα μεγαθήρια! Και φυσικά όχι αλλού, εδώ δίπλα..! Κλασσικοί Έλληνες, ο ένας στα χωράφια τ΄αλλουνού! Και εμπορικά, και γήπεδα, και αυτοκινητοβιομηχανίες, και σινεμά, όλα στην ίδια γειτονιά!

Μπράβο ρε Ελλάδα! Να χαίρεσαι τα χάλια σου! Δύο ώρες πήρε η εκκένωση, ενός κτηρίου!!!